Tempat menarik di Limbang

• Muzium Wilayah Limbang terletak di sebuah kubu lama yang dibina oleh Charles Brooke pada 1897. Muzium yang telah dibuka pada 1994 ini mempamerkan sejarah dan kebudayaan rakyat di wilayah ini seperti alat buluh, cara pembuatan garam, seni manik, pakaian daripada kulit kayu, barangan logam, bakul dan sebagainya.

Bukit Mas terletak berhampiran dengan Muzium Wilayah Limbang tempat ini merupakan tempat menarik untuk dukunjungi. Bukit Mas adalah tempat yang sesuai untuk beriadah bersama keluarga ,rakan-rakan mahupun bersendirian. Tempat ini mempunyai pemandangan sejuk mata memandang. Terdapat trek menaiki puncak Bukit Mas. Biasanya sempena Hari Bukit Mas pertandingan naik ke puncak Bukit Mas akan diadakan!

Tuntutan Brunei

Sejak penubuhan Malaysia pada 1963, Brunei terbahagi dua , dipisahkan oleh Limbang. Sejak itu dikatakan Brunei menuntut wilayah Limbang daripada Malaysia.^[1]

Perjanjian 16 Mac 2009 antara Malaysia dan Brunei rupa-rupanya menyebabkan Malaysia kehilangan medan minyak Blok L dan Blok M yang terletak di luar pantai Limbang / Brunei. Berikutan itu Petronas menamatkan usaha carigali dengan syarikat Murphy Oil Corp dari Amerika Syarikat kerana ia bukan lagi milik Malaysia.

Konvensyen Undang-undang laut Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu (UNCLOS) 1982 menetapklan bahawa kawasan luar pantai Brunei itu milik Brunei . Kawasan itu yang selama ini bertindih sempadan akan dibangunkan secara usahasama dengan Malaysia. ^[2]

Mengenali limbang

Limbang merupakan sebuah bahagian dan juga ibu kota bahagian di negeri Sarawak. Bahagian Sarawak ini terletak di sebelah utara, dan mempunyai kawasan seluas 3,978.1 kilometer persegi dan jumlah penduduk 42,600 orang (banci tahun 2000). Anehnya Bandar Limbang diapit oleh Brunei Muara dan Temburong. Bahagiah luar pantai banyak petroleum dan gas. Bagi meneroka petonsi itu, Perjanjian 16 Mac 2009 antara Malaysia dan Brunei telah diadakan.

8 Values 1 malaysia

Perseverance

Culture of Excellence

Acceptance

Loyalty

Education

Humility

Integrity

Meritocracy

Kita mesti mengenali siapa Perdana Menteri Kita???

Impian sepanjang hayat Perdana Menteri Malaysia Ke-6, Dato' Sri Mohd Najib Bin Tun Hj Abd Razak, ialah satu Malaysia yang bersatu padu, aman dan makmur, dengan peluang yang bukan sedikit untuk semua rakyat.

Sebagai putera kepada Perdana Menteri Malaysia Ke-2, Allahyarham Tun Abd Razak, Najib dilahirkan di tengah-tengah gelanggang politik. Najib membesar dengan memerhatikan bapanya serta memahami kehendak politik arus perdana. Beliau sentiasa mengerti bahawa bila sampai waktunya beliau juga mahu berbakti kepada masyarakat dan negara. Namun pemergian bapanya pada ketika yang tidak dijangka, 14 Januari 1976, ketika menjejaki usia 54 tahun, telah menyorongkan Najib ke hadapan sehingga menjadi tumpuan utama. Lima minggu selepas pemergian bapanya, pada usia 22 tahun, Najib telah terpilih untuk mengisi kekosongan kerusi Parlimen Pekan, menjadikan beliau Ahli Parlimen yang paling muda dalam sejarah Malaysia. Pada 2004, beliau telah menyandang jawatan kedua tertinggi dalam negara sebagai Timbalan Perdana Menteri, 47 tahun setelah bapanya dilantik ke jawatan yang sama.

Dato' Sri Mohd Najib dilahirkan pada 23 Julai 1953 di Kuala Lipis, Pahang. Beliau telah mendapat pendidikan di St. John’s Institution, Kuala Lumpur dan Malvern Boy’s College, Worcestershire, England sebelum menamatkan pengajian peringkat ijazah dalam bidang Ekonomi Perindustrian daripada Nottingham University. Sekembalinya ke Malaysia pada 1974, beliau telah menyertai dunia korporat bila berkhidmat untuk satu waktu yang singkat dengan Bank Negara, kemudiannya beralih ke PETRONAS (perbadanan petroleum negara) sebagai Pengurus Hal Ehwal Awam. Namun pemergian Tun Abd Razak secara tiba-tiba itu telah merobah corak kehidupan beliau secara dramatik.

Najib pantas menyesuaikan dirinya dengan kehidupan umum sebagai Ahli Parlimen, dan kemudiannya mendapati kemahiran berpolitik itu begitu serasi dengan dirinya. Tidak lama kemudian, Najib yang masih muda belia telah memperlihatkan bahawa beliau ialah seorang ahli politik yang boleh dipercayai dan berkebolehan serta berhak dipanggil pemimpin atas keupayaan dirinya sendiri. Pada tahun pertamanya sebagai Ahli Parlimen, beliau telah dilantik sebagai Timbalan Menteri Tenaga Telekomunikasi dan Pos, dan kemudiannya menjawat jawatan Timbalan Menteri Pelajaran dan selepas itu Timbalan Menteri Kewangan. Pada 1982, Perdana Menteri yang baru, Dr. Mahathir Mohamad telah mencalonkan Dato’ Sri Mohd Najib untuk bertanding kerusi Dewan Undangan Negeri bagi kawasan Pekan. Berikutan dengan kejayaannya, Najib yang berusia 29 tahun ketika itu dilantik menjadi Menteri Besar Pahang, negeri terbesar di Semenanjung Malaysia. Pahang pada ketika itu hampir-hampir terjebak dalam satu krisis politik disebabkan oleh perbezaan yang serius antara bekas Menteri Besar dan Sultan Pahang. Tetapi Najib bukan sahaja sebutir bintang yang sedang bergemerlapan, beliau juga ialah salah seorang daripada Pembesar Berempat Istana Pahang (kerana mewarisi gelaran turun temurun sebagai Orang Kaya Indera Shahbandar). Dengan yang demikian diterima dengan tangan terbuka oleh pihak Istana. Krisis yang melanda itu dengan cepat dapat diredakan, memastikan perpaduan dalam UMNO Pahang. Selanjutnya Najib memulakan langkah untuk mengukuhkan pendidikan di dalam negeri.

Pada 1992 Najib telah memainkan peranan utama dalam penubuhan Yayasan Pahang, sebuah yayasan yang membaktikan kepada penggalakan pendidikan dan sukan di kalangan belia Pahang melalui biasiswa dan pembiayaan. Najib telah memperkukuh perusahaan negeri untuk memaksimumkan pendapatan daripada sumber kekayaan semula jadi negeri Pahang. Dengan kerjasama FELDA, Perbadanan Pembangunan Tanah Persekutuan, beliau telah merintis jalan kepada pembentukan skim penempatan tanah baru, memberikan peluang-peluang pendapatan baru kepada mereka yang tidak mempunyai tanah dan berada dalam kelompok yang berpendapatan rendah.

Dato Sri Mohd Najib mula menyandang jawatan Timbalan Ketua Pemuda UMNO pada 1982, dan naik sebagai ketua pergerakan tersebut pada 1987. Pada 1988, setelah satu pergolakan menguasai parti, satu UMNO baru yang telah disusun semula diwujudkan dan Najib telah dilantik sebagai Ketua Pemuda, jawatan yang disandang beliau sehingga 1993.

Dalam pilihan raya 1986, Najib dikembalikan sebagai Ahli Parlimen kawasan Pekan, dan dilantik sebagai Menteri Kebudayaan, Belia dan Sukan. Sebaik sahaja dilantik beliau terus memberikan tumpuan kepada penggalakan sukan dan memperkenalkan Dasar Sukan Negara pada 1988. Pada 1989, Malaysia telah mencapai kejayaan yang terbaik pernah dicapainya di Sukan Asia Tenggara (Sukan SEA), yang diadakan di Kuala Lumpur pada tahun itu.

Pada 1991, Dato’ Sri Najib telah dilantik sebagai Menteri Pertahanan. Najib telah mencergaskan semula sebuah Kementerian yang dilihat sebagai tidak bermaya dan lembap. Beliau telah memodenkan Angkatan Tentera Malaysia melalui peningkatan keupayaan, pemerolehan dan latihan strategik. Pada 1995, Dato’ Sri Najib mengalami perubahan dalam portfolio kabinet, yang mana beliau telah dilantik sebagai Menteri Pelajaran. Beliau telah mengambil cabaran untuk menyambut aspirasi Malaysia yang baru sahaja diumumkan ketika itu, untuk menjadi sebuah negara maju yang sepenuhnya pada tahun 2020. Sepanjang tempoh lima tahun perkhidmatannya, Najib telah mewujudkan mekanisme yang dapat membolehkan generasi rakyat Malaysia menghadapi cabaran masa mendatang. Beliau telah menstrukturkan semula Kementerian ini, memperbadankan universiti dan institusi awam, serta menggalakkan kerjasama dengan universiti dan institusi luar negara. Langkah ini telah memberikan lebih banyak peluang pendidikan kepada rakyat Malaysia dan meletakkan Malaysia sebagai satu hab pembelajaran serantau. Dato' Sri Najib juga telah meningkatkan sijil perguruan kepada status diploma, supaya guru-guru dalam kategori tersebut dapat menerima gaji permulaan bulanan yang lebih tinggi.

Pada 1999, berikutan pergolakan politik pada tahun sebelumnya, Najib memenangi pemilihan semula kerusi Parlimen Pekan. Beliau telah dilantik sebagai Menteri Pertahanan buat kali keduanya dan meneruskan usaha untuk meningkatkan dan memodenkan Angkatan Tentera Malaysia. Apabila beliau dilantik sebagai Timbalan Perdana Menteri pada 2004, Dato’ Sri Najib telah diserahkan dengan portfolio tanggungjawab yang banyak dan besar, termasuk mengawasi FELDA, Suruhanjaya Hak Asasi Manusia (SUHAKAM), dan Suruhanjaya Pilihan Raya (SPR). Beliau mempengerusikan 28 Jawatankuasa Kabinet yang membincangkan pelbagai isu.

Dato’ Sri Najib telah berkahwin dengan YABhg. Datin Sri Rosmah Mansor, dan bapa kepada lima orang anak.

Pada 3hb April 2009, Dato; Sri Mohd Najib Tun Razak dilantik sebagai Perdana Menteri Malaysia di hadapan Yang di-Pertuan Agong, dalam satu proses peralihan kuasa yang lancar oleh YAB Datuk Seri Abdullah Hj Ahmad Badawi.

MENGIBARKAN PANJI-PANJI NEGARA.

SAYA TETARIK DENGAN HUJAH PERDANA MENTERI MALAYSIA....JADI SAYA TELAH MENGISINYA KE DALAM BLOG SAYA SENDIRI SEBAGAI PERINGATAN KEPADA SAYA DAN KITA SEMUA RAKYAT MALAYSIA....

Semasa kunjungan saya ke negara-negara ASEAN tempoh hari, saya gembira memerhatikan bahawa bendera Malaysia kita benar-benar berkibar dengan megahnya di negara-negara ini. Tenaga kerja dan juga perniagaan kita yang diwujudkan oleh syarikat-syarikat Malaysia di negara-negara ini menjadi bukti bahawa Malaysia berada di landasan kemajuan yang betul. Ketika saya sedang meneliti kerja-kerja saya yang bertimbun di pejabat minggu ini, saya terfikir alangkah baiknya jika saya berkongsi peta minda yang terdapat di atas meja saya, melalui blog ini, seperti mana yang telah saya lakukan dengan rakyat Malaysiadi luar negara semasa lawatan saya di Laos.

Kenyataannya, kita boleh berbangga kerana telah membuatkan kehadiran negara kita terasa di banyak negara termasuk di kota raya yang maju dan sedang membangun di serata dunia. Saya berharap ini akan menjadi perangsang kepada rakyat Malaysia di seluruh dunia – bahawa semangat keusahawanan itu sangat jitu dan mestilah sesuatu yang boleh kita gerakkan dengan penuh rasa bangga. Kita melihat segala kemungkinan di banyak tempat – waima di tempat-tempat yang jauh terpencil, dan tidak diketahui benar sekali pun – tetapi memberikan banyak peluang kepada kita. Dan rakyat Malaysia mestilah mencari peluang itu di mana sahaja mereka berada, sama ada di negara-negara maju atau sedang membangun.

Cabaran yang kita hadapi agak berbeza daripada cabaran yang diterima oleh negara-negara lain, namun kita tidak boleh berpuas hati dengan kejayaan kita disebabkan persekitarannya telah berubah dengan jelas sekali. Sebagai contoh, pada tahun 70-an dan awal 80-an, saat kita sedang menikmati kadar pertumbuhan yang tinggi sebelum krisis kewangan Asia, banyak negara mengamalkan ekonomi tertutup. Mereka tidak bersedia untuk berubah, tidak juga bersedia untuk meliberalisasi. Tetapi hari ini, hampir setiap negara telah menerima dasar mesra pasaran. Satu-satunya perkara yang tidak berubah ialah sistem tadbir urus. Dan negara-negara ini seperti RDR Laos, Kemboja, Vietnam dan lain-lain lagi yang dahulunya tidak terlibat dalam ekonomi terbuka pada tahun 70-an - mereka hanya ikut serta pada tahun 80-an dengan kenyataan rasmi Deng Xiapong yang terkenal itu: tidak menjadi persoalan apa warna kucing itu asalkan ia boleh menangkap tikus. Ini ialah orang-orang yang sangat pragmatik.

Jadi dunia telah berubah. Malaysia tiada pilihan lain; sama ada terjerat sebagai negara yang berpendapatan sederhana dan jika kita terjerat, maka ada kemungkinan juga negara lain akan melompat lebih jauh ke hadapan daripada kita. Ini kerana mereka tidak melihat kepada perubahan tambahan; mereka melihat kepada perubahan teknologi besar-besaran yang mana akan membolehkan mereka melompat lebih jauh ke hadapan mengatasi negara lain.

Itulah sebabnya kenapa kita tidak harus berpuas hati dengan kejayaan kita. Kita seharusnya tidak memikirkan bahawa dasar-dasar yang sama ini, yang baik bagi kita pada tahun 70-an dan 80-an akan berterusan, jika suasananya sudah berubah. Kita mesti mara ke hadapan, dengan dasar-dasar baru yang akan membuatkan kita berdaya saing di peringkat dunia. Kata kuncinya adalah berdaya saing di peringkat dunia. Kita tidak akan berjaya jika kita tidak berdaya saing di peringkat dunia.

Jika kita berdaya saing di peringkat dunia maka itu, Malaysia boleh mencapai Wawasan 2020. Kita mahu menjadi negara maju, kita bercita-cita untuk menjadi negara maju. Kita telah mentakrif apa maknanya negara maju dari segi pendapatan per kapita. Kita mahu meningkatkan pendapatan setiap orang daripada secara kasarnya sekitar USD7,000 kepada USD15,000 dalam tempoh 10 tahun. Dan itulah caranya kita mentakrifkan sebuah negara maju seringkas-ringkasnya.

Namun per kapita bukanlah segala-galanya; ia perlu merangkumi semua. Hasil kejayaan kita sebagai satu negara ekonomi mestilah dikongsi bersama oleh semua rakyat Malaysia. Ia tidak boleh hanya segolongan elit sahaja yang menikmati hasil kejayaan kita itu; ia seharusnya disebarluaskan merata-rata secara saksama. Oleh yang demikian, keterangkuman atau keterlibatan itu penting dan tiada sesiapa pun yang akan dipinggirkan. Itulah sebabnya kenapa kita menghasilkan kata-kata azimat 1Malaysia, Rakyat Didahulukan, Pencapaian Diutamakan. 1Malaysia adalah tentang kebersamaan, tentang berkongsi kejayaan ekonomi Malaysia, yang seharusnya semua orang mendapat manfaat daripadanya dan ia adalah pengagihan yang adil dan saksama.

Kami juga percaya bahawa transformasi ekonomi ini ialah satu perjalanan yang penuh cabaran juga keseronokan, kerana rakyat Malaysia boleh melakukannya. Dan kita telah membuktikan dalam tempoh satu tahun sahaja dengan dua kejayaan besar. Sungguhpun diperkecilkan atau dianggap tidak serius disebabkan beberapa isu dari semasa ke semasa, namun dalam tempoh setahun sahaja kita telah mengubah ekonomi dari satu kemelesetan kepada satu ekonomi yang berjaya mencapai pertumbuhan sebanyak 10.1% dalam satu suku tahun.

Satu lagi kejayaan yang telah kita capai dalam tempoh setahun ialah indeks daya saing dunia kita telah melompat ke tangga 10 dari tangga ke-18. Kita kini berada dalam golongan 10 negara teratas di dunia, dan kita boleh berbangga dengan kejayaan itu. Sekali lagi, ketika kita sedang memupuk budaya kecemerlangan, kita tidak akan berhenti pada kedudukan 10 teratas itu. Saya mahukan kita berada dalam golongan lima teratas; saya mahu kita berada di peringkat yang lebih tinggi.

Kita kini sedang mencuba sedaya upaya kita. Saya sedang berusaha. Saya telah menyebutnya di Twitter saya sebelum ini, "Saya terasa tekanannya sekarang, sejak siang saya menjadi semakin panjang dan malam saya menjadi semakin singkat." Saya tidak kisah bekerja keras; pada saya kerja keras itu baik kerana saya akan terdorong melakukan yang terbaik. Sebagai sebuah Kerajaan kita perlu lakukan yang terbaik. Saya perlu mendahului kepimpinan untuk menunjukkan bahawa saya serius, komited, dan berdedikasi dalam perkara ini. Saya jamin, sebagai Perdana Menteri, saya akan melakukan sedaya upaya saya untuk mentransformasikan Malaysia.

Tentulah dalam perjalanan ini saya tidak boleh lakukannya bersendirian; saya memerlukan rakan-rakan seperjuangan saya dalam Kerajaan, kesemua yang berada dalam sektor swasta dan swasta awam. Saya memerlukan setiap rakyat Malaysia, di mana sahaja anda berada, untuk bersama-sama saya, berganding bahu untuk mencapai sesuatu yang luar biasa. Semuanya adalah untuk mencapai kejayaan. Ia mestilah untuk mentransformasikan dan membawa Malaysia ke arah sesuatu yang lebih baik, ke arah pencapaian matlamat yang lebih tinggi. Dan itulah perjalanan yang saya mahukan semua rakyat Malaysia merasakan bahawa mereka ialah sebahagian daripadanya, satu keluarga dalam 1Malaysia. Dan Insya-Allah, kita akan sampai ke situ. Dengan sokongan anda semua, kita akan sampai ke situ.

Origin of Adat Iban Part 1

In the beginning of Iban genealogical times, in the times of Bejie, we lived in the world whose state was in chaos and characterized by supernatural calamity and disaster like floods, storm, diseases and petrification (kudi). Fish and turtles came out of the water, their “natural element” and attack our ancestors living on land. Then, out of these chaos eventually, comes an order and created a more habitable universe regulated by the rules of adat.

For the Iban, it is the adat, above all, that embodies universal order. In its most general sense, the term adat refers to the normative rules and understandings that regulate human affairs and govern relations between humankind and the unseen supernatural and everyday visible worlds.

Adat also supplies the moral order that makes Iban people living as a human society possible. Indeed, for every longhouse is perceived of as an adat community. Here the personal independencies so highly valued by the Iban are tempered by mutual economic and ritual interdependencies, expressed chiefly in obligations of kinship and community. For example, the shared responsibilities of defending our territory (mantau menoa), bedurok during farming season, samakai gawai etc. These interdependencies are further buttressed by complex code of adat – a notion, which subsumes behavioral norms, rules, procedures and injunctions, and the legal mechanism, modes of redress, and sanctions by which these are preserved and enforced. These are evident in various rites and rituals performed in Iban way of life from cradle to grave, in procedures in settling disputes, rules in governing one’s conduct under various social or moral settings, appraisal system to accord level of respect for individual achievement on various aspect of life (e.g. war leader, manok sabong, tuai adat, lemambang, manang, etc).

The chief social function of adat is to assure harmonious relations between longhouse members. But more generally, adherence to adat is thought to sustain a moral order that makes human society possible, while at the same time, it preserves its members in a state of ritual well-being in relation to the gods, spirits and powers of nature. Thus the correctness of adat, when properly followed, is demonstrated by the continued well-being of all those who adhere to its rules. Expressed outwardly, these well being takes the form of social harmony and can be seen in the health, fertility and material prosperity of longhouse members and in the condition of their crops and in the plants, animals and natural features of their domain. Any serious breach of adat is said to threaten this well-being and so jeopardize not only the moral order, but also relations with the natural and unseen worlds as well. Thus, serious breaches of adat lay the community open to spiritual attack, social discord, crop failure, succumb to floods and natural calamities. The myth that follows tells essentially the story of adat’s creation.

The Adat Creation – Adat Berumah

In the mythic past, in the times of Bejie, the Iban people lived in caves and they live by hunting, fishing and gathering fruits. While living in caves they started to develop tools for their daily use and learn to utilise certain plant or animal skin for clothing to protect them from cold or tropical heat. Better equipped, they began to wander further from their cave and started to meet other people who settled at the edge of the forest and coastal areas.

It was at this time that Bejie and his followers met coastal traders who wanted to change their nomadic way of lives to a more settled communal lifestyle and also to introduce islamic teachings to them. This prompted Bejie to build ladders up a tall enchepong tree in order to meet the mohamedian god whose domain is in the sky as told by a muslim cleric. While Bejie was busy building ladders on the tallest enchepong tree to visit god, he asked his brother named Bada to lead his people.

Bada led his people to hunt, fish or gather fruits as usual getting further and further away from their cave. One day, while they were returning from a long hunting trip, they were caught in a heavy rain and thunderstorm. While the women rushed towards the cave in the heavy rain, the men who were left behind began to build temporary shelter called dunju made of leaves to protect themselves from the heavy rain and cold. When they arrived in their cave later, the womenfolks were surprised to see that they were home dry despite the heavy rain. From then onward, the Iban started to build temporary shelter to protect themselves from bad weather whenever they wander further from their domain.

Soon, from temporary shelter, they learn to appreciate the comfort of living in a temporary hut called langkau and started to leave their cave. From langkau, their ideas expanded and started to build a temporary communal longhouse called dampa. This enable them to live and work together. The first dampa was built small and it was soon congested. They had to expand it bigger and longer to accomdate everyone and also to accomodate daily domestic activities like cooking, indoor work space, sleeping, food and material storage. This gave way to the building of the first longhouse.

When Bada and his men built the first longhouse, they were faced with a mysterious problem. Everytime they planted the poles on the ground, it fell off again the next day. This happens every time when they wanted to continue their construction work the next day. While they were puzzled by what is happening, a stranger appeared at the edge of the forest.

The stranger asked Bada what they were doing. Bada explained to the stranger the mysterious happening they encountered when constructing their longhouse. The stranger asked if they observed certain rules or adat when constructing a house. Bada told the stranger that they do not have any established rules and procedures for building a longhouse. The stranger then replied that it’s no wonder they encounter problems and difficulties in their construction work, as they do not have any established rules and procedures.

The stranger then taught Bada the proper rules of constructing a longhouse. He started by explaining that the land is owned by Petara Semarugah (God who created the land). Offerings and permission must therefore be sought from him before anyone can use the land for any purpose. This is done by following the procedures:

1. Every head of a family who wants to build an apartment in a longhouse must take part in the ngerembang ceremony (to locate the suitable site and location of the longhouse).
2. The longhouse chief, whose pole will be constructed first, must look for 5 right hand call nendak omen bird plants (tambak burong Nendak Kanan) and 3 left hand call of nendak omen bird plants to be placed on the hole of the first pole.
3. Offerings (piring) must be made before planting the first pole.
4. A pig or chicken must be sacrificed on the first hole and the first pole.
5. Rock crystal (batu kuai) and a piece of iron must be placed inside the first hole.
6. After the first pole is in placed, a mumban plant must be planted on the first hole next to the pole.

The offering (piring) and pig blood or chicken blood are the payment (tasih tanah) made to Petara Semarugah which is followed by prayers (sampi). The reason for placing the rock crystal, iron piece and mumban plant is to signify that the longhouse built will be strong and will not be washed away by flood of other natural disaster.

After finished teaching Bada and his men the rules to be followed, the stranger informed that his name is Puntang Raga and is actually sent by Petara Semarugah himself to teach them the proper rules and procedures to be followed. He then disappeared from their sight. After this, the Ibans grew in numbers and lives a more settled life. Cultures, arts and way of life developed rapidly in the next generations to come.